De cultuuroorlog woedt nu ook in Vlaanderen. Oorlogsverklaring aan het kritische middenveld
Waarom verliezen met Vredesactie en Vrede vzw, twee belangrijke steunpilaren van de vredesbeweging, tot de helft van hun subsidies op basis van een ongefundeerde beschuldiging van banden met ‘gewelddadige’ en ‘extremistische groepen’? Toevallig net wanneer ons land massaal investeert in defensie (vaak een eufemisme) én lange tijd weigerde te reageren op de oproep van meer dan 100.000 Belgen om de genocide in Palestina aan de kaak te stellen. Ironisch toch? Je zou er mee lachen, als het niet zo ernstig was.
Waarom verliezen organisaties als LABO vzw en HOTM hun volledige budget? Omdat ze meer dan andere organisaties dicht staan bij de grassroots en van onderuit werken aan maatschappelijke beweging, ook met zij die minder gehoord worden.
Arundhati Roy zegt daarover: “There’s really no such thing as the ‘voiceless’. There are only the deliberately silenced, or the preferably unheard.”
Waarom verliezen ook de mensen van DeWereldMorgen.be geld? Wel, wie niet de officiële overheidsframing overneemt, maar ruimte maakt voor kritische stemmen, die is “guilty by association”. (En ja, ook over de subsidiestop waren de meeste media vooral een trouwe spreekbuis voor de regering in hun framing.)
Waarom verloor trouwens eeder ook MO*-magazine zijn Vlaamse middelen, net wanneer er keihard bespaard wordt op ontwikkelingssamenwerking?
Dit is geen toeval. Dit is een strategie
Men is hier al veel langer mee bezig en heeft gewacht op het juiste moment. Dit zijn geen besparingen. Daarvoor zijn de bedragen ook te beperkt. Dit is een vorm van politiek geweld en een aanval op organisaties en burgers die vervelende, kritische vragen stellen en die durven te kiezen voor geweldloos verzet.
Dit gaat niet over geweld. Dit gaat niet over extremisme. Of toch. Het politieke geweld en extremisme van een regering die beetje bij beetje de weg van het autoritarisme opgaat. Richting Victor Orban en co. Dit was de grootste aanval tot nog toe, de meest belangrijke test. Maar het zal niet de laatste zijn.
Onverdraagzaam rechts heeft het graag over culture wars, maar dit is de enige échte cultuuroorlog die woedt. Het is een oorlogsverklaring van de N-VA met CD&V en Vooruit als nuttige idioten. Want zij bewijzen vooral N-VA én het Vlaams Belang hiermee een dienst.
Het middenveld moet zijn strategie herzien
De overheid vandaag is geen betrouwbare partner. We kunnen niet zonder subsidies, maar we moeten weer onafhankelijker worden.
De strategie om dit te doen, is veelzijdig, maar hier zijn enkele belangrijke richtingen:
1) dieper inzicht te verwerven in hoe macht werkt en hoe rechts het gebruikt (zie o.a. Gramsci);
2) opnieuw macht op te bouwen vanuit onze achterban (organiseren > mobiliseren);
3) meer diversiteit te creëren in de middelen die we werven (ja, hoe moeilijk het ook is!).
Laat ons die strategie bouwen. Wie wil hiermee aan de slag?
Jeroen Robbe
Jeroen Robbe is campagnestrateeg bij S&L (Strategies and Leaders)
Dit opiniestuk verscheen eerder op LinkedIn: https://www.linkedin.com/posts/jeroen-robbe_sociaalcultureel-autoritarisme-democratie-activity-7395019977139068928-vjkv/?utm_source=social_share_video_v2&utm_medium=android_app&rcm=ACoAAAp55S8Bfpbvc1vVDGmIOKi3UEkpNViIGeE&utm_campaign=gmail
De constitutionele democratie zelf staat onder druk wanneer we gemuilkorfd worden
Misschien las je het ook in De Standaard? De Avansa-vzw’s krijgen 13 miljoen euro aan Vlaamse subsidies. Terwijl anderen bloeden, lopen wij enkel een indexering mis. Hoera? Of toch onrechtvaardig dat we die indexering niet krijgen? Jaar na jaar zien we onze subsidie dalen en dienen we ons personeelsbestand aan te passen. Werken in de sociaal-culturele sector is hiermee allerminst een gesubsidieerde job for life.
Wat sommige – niet door veel kennis van zaken gehinderde – criticasters van het middenveld ook beweren. Uiteraard is het behouden van de huidige bedragen in vergelijking met wat andere collega-organisaties overkomt minder erg. Maar of we nu moeten tevreden zijn? Hoera gaan roepen? Neen. Samen zien we ons decretaal recht geschonden.
En toch, toch voelt het oncomfortabel. Klagen dat we minder krijgen, terwijl anderen erger overkomt. In De Standaard staat het artikel over de Avansa’s letterlijk rechts naast het artikel over de ’linkse’ vzw’s die in hun subsidies verliezen’. Hiermee gaat De Standaard onbewust mee in een strategie van verdelen.
Terwijl net de diversiteit van onze sector haar kracht én relevantie vormt. Een diversiteit die in ons decreet als civiel perspectief verankerd zit. Een perspectief dat in gevaar komt wanneer één civiele actor zich als politieke macht boven haar eigen decreet plaatst. Wanneer ze vanuit partij-ideologisch belang weigert het advies van beoordelingscommissies te volgen.
Het is fijn om lezen dat de minister Caroline Gennez (Vooruit) de Avansa’s looft als ‘bindmiddel in onze samenleving’. Het verbinden van mensen is echter slechts één van de drie decretale opdrachten. Naast de verbindende zijn er ook de kritische en de laboratorium rol.
Deze rollen opnemen wordt helaas minder gewaardeerd, of zelfs na een positieve beoordeling gewoonweg afgestraft bij organisaties die hun erkenning of een deel van de middelen waarop ze recht hebben, verliezen.
Hier zien we onversneden hoe politieke macht gebruikt wordt om kritische stemmen de mond te snoeren. Organisaties die het neoliberale discours met als ultieme doel ongebreidelde winst in vraag stellen of er alternatieven voor formuleren, werd een lesje geleerd: adviezen die ons niet zinnen, zullen we niet volgen.
Minister-president Matthias Diependaele (N-VA) plaatst met zijn uitspraken over de beoordelingscommissies (die door zijn partijgenoot Jan Jambon werden geïnstalleerd) deze niet alleen buitenspel, maar ook met de broek op de enkels. Hun zogenaamde ideologische agenda moest dan ook politiek worden bijgestuurd.
Als verantwoordelijke van één van de Avansa’s hoor je mij geen hoera roepen. Wel roep ik op om hieruit te leren, om hiertegen te ageren, om samen met vele anderen als sector te bewegen, om ons te organiseren.
Niet enkel onze sector, maar de constitutionele democratie zelf staat onder druk wanneer we gemuilkorfd worden. Onze democratie bestaat uit tegenmachten: de wetgevende, de uitvoerende, de rechterlijke, de media én wij, die complexe, fluïde, maar o zo rijke en diverse vijfde macht: het middenveld.
Wie dit niet erkent is geen democraat.
Koen Van de Merckt
Koen Van de Merckt is coördinator bij Avansa Centraal Vlaanderen in Zottegem.
Dit opiniestuk verscheen eerder op LinkedIn: https://www.linkedin.com/posts/koen-van-de-merckt-b630412a_misschien-las-je-het-ook-in-de-standaard-activity-7395855290195156992-iTq4/?utm_source=social_share_send&utm_medium=android_app&rcm=ACoAAAp55S8Bfpbvc1vVDGmIOKi3UEkpNViIGeE&utm_campaign=gmail
Breed middenveld waarschuwt voor politieke inmenging in subsidiedossiers
“Wat hier op het spel staat, raakt de kern van onze democratie”
Een brede verzameling van meer dan zeventig middenveldorganisaties waarschuwt in een open brief aan de Vlaamse regering voor politieke inmenging in subsidiedossiers. Ze ervaren dat hun publieke ruimte steeds kleiner wordt.
Geachte leden van de Vlaamse regering,
Vlaanderen mag best wel trots zijn op haar rijkdom aan sociaal-culturele organisaties. Ze verenigen en verbinden mensen, stimuleren kritisch burgerschap, en zorgen voor een levende democratie.
Maar ondanks hun cruciale maatschappelijke rol, staan deze verenigingen voor een onzekere toekomst. 135 Vlaamse sociaal-culturele organisaties wachten op dit moment [deze open brief dateert van net voor de beslissing van de Vlaamse regering viel op woensdag 12 november 2025] al weken op de finale regeringsbeslissing over hun subsidiebedrag voor de periode 2026-2030.
De beslissing hierover zou het onderwerp vormen van een heftig partijpolitiek debat.
Dit uitblijven van een beslissing van de regering zorgt voor groeiende onzekerheid en onrust en schept een zorgwekkend precedent. Het voortbestaan van specifieke organisaties dreigt pasmunt te worden in onderhandelingen tussen politieke partijen.
Dat staat haaks op het uitgangspunt van het decreet sociaal-cultureel volwassenenwerk, dat juist een ‘open civiele ruimte’ garandeert. Dat betekent dat middenveldorganisaties zelf kunnen bepalen rond welke thema’s ze werken, zonder politieke inmenging.
Wat hier op het spel staat, gaat dus veel verder dan een budget of een dossier. Het raakt de kern van onze democratie: de ruimte om vrij te spreken, te organiseren, en kritisch te denken wordt steeds smaller gemaakt. Dit gebeurt niet in één grote klap, maar met een reeks kleine ingrepen die samen een patroon vormen.
Een patroon dat stilaan doet vergeten dat democratie geen vanzelfsprekendheid is, maar een ruimte die we moeten koesteren en bewaken.
De signalen in de tegenovergestelde richting zijn duidelijk: initiatieven die verbinden, die ongelijkheid benoemen of nieuwe maatschappelijke vragen durven te stellen, worden steeds sneller verdacht gemaakt.
Hun werk wordt geminimaliseerd, hun stem geridiculiseerd, hun bestaansrecht en -middelen in vraag gesteld. De ruimte voor tegenspraak krimpt, en daarmee verdwijnt ook de zuurstof uit onze democratie.
De geest van het sociaal-cultureel werk
Vlaanderen bouwde zijn sociaal-cultureel werk ooit op als een oefening in democratie: mensen samenbrengen, kritisch leren denken, alternatieven verbeelden.
De beleidskaders die daaruit groeiden, steunen op waarden die partijoverschrijdend zijn: vrijheid van meningsuiting, gelijkheid van vrouwen en mannen, scheiding van Kerk en staat, recht op verschil, en de plicht om racisme en discriminatie te bestrijden.
Vandaag staat precies die geest onder druk. Niet omdat ze voorbijgestreefd is, maar omdat ze haar werk goed doet, omdat ze vragen stelt die anderen nog te weinig durven te stellen.
Daar, in die open ruimte van ontmoeting en conflict, ontstaan de ideeën die elke samenleving nodig heeft om te ademen. Kritische stemmen zijn geen stoorzenders. Ze zijn kompas en zuurstof tegelijk. Zonder hen wordt democratie een decorstuk: een mooi versierde, maar lege doos.
Onafhankelijkheid is geen detail
Vlaanderen koos er ooit bewust voor om politieke willekeur uit het sociaal-cultureel veld te weren. Onafhankelijke commissies, transparante procedures, evaluaties op basis van inhoud; dat systeem was niet zomaar administratief. Het was een garantie dat pluralisme beschermd zou blijven, ook wanneer de wind van boven verandert.
Wie vandaag aan die onafhankelijkheid morrelt, raakt aan iets fundamentelers dan subsidies. Die ondermijnt het vertrouwen van iedereen die gelooft dat sociaal-cultureel werk méér is dan het verlengstuk van de partijpolitieke macht.
Wij vragen dat de Vlaamse regering haar eigen regels respecteert, en de geest van haar eigen decreet bewaakt. Dat de vrijheid van meningsuiting, de diversiteit van overtuigingen en de ruimte voor verzet beschermd blijven.
En dat ook nieuwkomers in het veld, met andere stemmen, andere werkvormen, andere doelgroepen, niet als bedreiging, maar als waardevolle vernieuwing worden erkend. Enkel zo kan sociaal-cultureel werk actueel blijven, en inspelen op wat er werkelijk leeft in de maatschappij.
Samen verantwoordelijkheid nemen
De kracht van dit veld ligt in zijn veelzijdigheid: van christelijke cultuurvereniging tot mensenrechtenorganisatie, van huiswerkbegeleiding tot burgerlijke ongehoorzaamheid, van tijdelijke invulling van leegstaande gebouwen tot platform voor blinden en slechtzienden, van feministische actie tot seniorenwerking. Juist in die diversiteit schuilt onze gemeenschappelijke verantwoordelijkheid: elkaars vrijheid verdedigen, ook en vooral wanneer we elkaar kritisch bevragen.
Wie de ruimte van de ander verdedigt, garandeert zuurstof voor onze democratie. Daarom roepen wij de Vlaamse regering op:
Koester, bescherm en faciliteer de civiele ruimte. Respecteer het decreet sociaal-cultureel werk en de procedures en deadlines die hierin zijn voorzien.
Zorg dat Vlaanderen een plek blijft met een bruisende democratie, met vele diverse stemmen en waar botsende meningen tot de beste ideeën voor morgen kunnen leiden.
Lijst van ondertekenaars
Jens van Lathem, coördinator LABO vzw
Inez Louwagie, coördinator De Transformisten
Rachida Aziz, directeur Headquarters Of The Movement (HOTM)
Arne Carpentier, algemeen coördinator Palestina Solidariteit
Filip De Bodt, coördinator Climaxi
David Dessers, coördinator Vrede vzw
Wim Van Roy, coördinator De Wakkere Burger
Lichen Ulmann, coördinator Vredesactie vzw
Nina Henkens, coördinator Kif Kif
Bram Trachet, coördinator FairFin
Els Hertogen, algemeen directeur 11.11.11
Joeri Thijs, woordvoerder Greenpeace België
Joke Blockx, directeur Liga voor Mensenrechten vzw
Griet Janssens, directeur Femma
Eva Smets, algemeen directeur Oxfam België
Marius Dekeyser, coördinator Hand in Hand tegen racisme vzw
Leen Van Waes, directeur Masereelfonds
Katrijn Zaman, coördinator Uilenspel
Benjamin Clarysse, beleidscoördinator Bond Beter Leefmilieu
Ilse Hackethal, directeur SAAMO
Orry Van de Wauwer, directeur Pax Christi Vlaanderen
Heidi Degerickx, algemeen coördinator Netwerk tegen Armoede
Geert Van Acker, directeur Vlaamse Actieve Senioren
Lieve Herijgers, directeur Broederlijk Delen
Edith Degraeve, coördinator Furia
Ann D’heedene, directeur Natuurpunt Natuuracademie
Rosalie Heens, coördinator Repair&Share vzw
Ivy Goutsmit, directeur FMDO vzw
Anna Roos, voorzitter Vlaamse Jeugdraad
Isa Verlaenen, directeur Rebelle vzw
Seppe De Meulder, hoofdredacteur DeWereldMorgen.be
Charlotte Geeraert, algemeen coördinator Amarant vzw
An Macharis, coördinator Avansa Citizenne vzw
Karl Duc, coördinator Avansa Brugge
Kris Carlier, coördinator Avansa Oostende-Westhoek
Pieter Van Meerbeek, coördinator Avansa Oost-Brabant
Koen Van de Merckt, coördinator Avansa Centraal-Vlaanderen
Veerle De Wandeler, coördinator Avansa Antwerpen
Tine Claus, directeur Vluchtelingenwerk Vlaanderen
Dave Ceule, directeur Onafhankelijk Leven
Mulhondi Najla, directrice Congodorpen
Martin De Loose, directeur Neos vzw
Nathalie Duyck BE Vegan
Bie Kouwijzer, coördinator Motief vzw
Luc De Cuyper, coördinator Oost West Centrum vzw
Pieter Rombouts, directeur LINC vzw
Steven De Tavernier, directeur VCOK vzw
Korneel Vermeulen, bestuurder Climate Express
Sander Van Parijs, coördinator Muntuit
Bart Van Bouchaute, coördinator Onderzoeksplatform ‘Politisering van/in het sociaal werk’
Farah Laporte, algemeen directeur Compagnie Cordial
Orhan Kilic & Houria Ayed, co-coördinatoren AIF+
Julie Van Garsse, directeur ZIJkant
Els Tijskens, directeur De Rode Antraciet
Koen Browaeys, directeur InclusieAmbassade
Helga Schepers, bestuurder CIMIC vzw
Isabelle Vanbrabant, coördinator INTAL Globalize Solidarity
Latifa El Morabit, directeur Empact
Victoria Timmermans, Sjarabang vzw
Helga Schepers, bestuurder Huis DIEvers
Inge Vandamme, administratie Impuls vzw
Koen Deweer, directeur Konekt vzw
Siel Van Herreweghe, coördinator LETS Vlaanderen
Jo Dereymaeker, advocate PROGRESS Lawyers Network Antwerpen
Bianca De Wolf, coördinator Faire Gemeente Vlaanderen
Klaas Poppe, voorzitter CLT Gent
Amani El Haddad, inhoudelijk coördinator Gents Kunstenoverleg
Zanna Vanrenterghem, directeur Velt vzw
Els Van den broeck, algemeen directeur Mobiel 21
Alexandra Meijer, algemeen Coördinator WISPER
Dirk Sturtewagen, coördinator Waerbeke
Marco Schepers, directeur Feniks vzw
Merhaba vzw
Fanny Polet, directrice Viva Salud
Sophie Beyers, algemeen verantwoordelijke Dito
Deze opiniebijdrage verscheen op MO* op 4 november 2025: https://www.mo.be/opinie/wat-hier-op-het-spel-staat-raakt-de-kern-van-onze-democratie
What happens after Europe’s NGOs are dismantled?
End October on EUobserver, Alberto Alemanno mapped how civic space in Europe is being suffocated in How NGOs Die. This piece asks the natural next question: what happens when they do? What does Europe look like when independent civil society — the organisations that exist to protect the public interest — is silenced, sidelined or slowly starved out of existence? The question may feel dramatic. Yet moments of democratic stress — like now — demand clarity, not complacency.
For decades, public-interest organisations have been essential partners in shaping, implementing and enforcing the protections Europeans rely on — clean air and water, safe food and workplaces, a healthy environment, climate ambition, and beyond. They monitor, inform, propose solutions and ensure EU laws deliver real-world benefits.
Their work is often technical and unseen (sometimes not), yet indispensable.
A Europe nobody wants to wake up to
Imagine waking up in a Europe where you can no longer trust the water from your tap, the air you breathe or the food on your plate. Where rules protecting your family from dangerous chemicals, unsafe workplaces or polluted rivers are weakened without scrutiny.
No watchdog. No one to hold governments and corporations accountable. No support for communities defending their rights, health and livelihoods.
This is not dystopian fiction. It is the logical end-point of a trend already visible in Brussels and in several capitals: a deliberate effort to delegitimise, defund and constrain those who bridge citizens and decision-makers.
Democracies erode when accountability fades, truth becomes negotiable and citizens lose their organised voice.
Europe’s cleaner air, safer products and recovering rivers did not happen by accident. Civil society forced action on dangerous chemicals, exposed pollution, stopped nature destruction and defended climate laws when governments tried to weaken them.
This required expertise, evidence, science, community engagement, legal challenge and, often, courage.
Democracy is not a once-every-four-years exercise. Civil society is how people’s concerns reach power between elections – turning participation into accountability and preventing democracy from becoming a spectator sport.
The dismantling has already begun
This erosion is not hypothetical. Health NGOs recently saw EU funding withheld, triggering layoffs and closures. Environmental organisations are targeted by disinformation alleging financial misconduct — accusations repeatedly disproven.
In the European Parliament, a conservative and far-right majority created a group to target environmental NGO funding instead of examining EU funding more broadly.
Civil society does not ask to operate without scrutiny — it has long championed transparency rules and helped establish them. It asks that scrutiny be fair, proportionate and applied to all who influence policy – not selectively weaponised against those whose job is to hold power accountable.
Across member states, we see ‘foreign agent’ narratives, administrative choke points, Strategic Lawsuits Against Public Participation (SLAPPs) and resource starvation. Patterns once associated with governments outside Europe’s democratic community are emerging within it.
Power does not disappear when scrutiny retreats – it concentrates
Two-thirds of documented high-level commission meetings are with corporate representatives, while only about 16 percent involve NGOs — a stark imbalance between those representing private and public interest.
When watchdogs weaken, vested interests do not simply gain influence – they write the rules meant to govern them.
A vocabulary of ‘simplification’ and ‘reducing burdens’ is spreading rapidly. Sensible efficiency and smart implementation are welcome, but dismantling protections under that banner is not.
Standards that safeguard public health, families, workers and nature are being reframed as obstacles to growth rather than foundations of a fair and competitive Europe.
Once dismantled, safeguards are not easily rebuilt
Europe faces overlapping pressures: geopolitical instability, a cost-of-living crisis, rising inequality, disinformation, accelerating biodiversity loss, worsening pollution and a climate already beyond 1.5°C. In such a moment, weakening independent oversight is not prudent — it is perilous.
Civil society is not an accessory to democratic life; it is an essential part of it. It strengthens evidence —based policymaking, transparency and accountability. It builds trust, participation and legitimacy. It turns Europe’s laws into lived realities.
Soon, the commission will publish the EU’s first Civil Society Strategy. It could be a turning point, recognising civic space as a strategic asset. It must guarantee meaningful participation, secure stable and independent funding and ensure that independent watchdogs can watchdog.
Europe did not become a global leader in environmental and social protection by silencing independent voices. It became one by embracing them.
To weaken civil society is to weaken the Union’s ability to deliver for its citizens, maintain global credibility and navigate the decisive decade ahead.
Civil society is Europe’s early-warning system, evidence engine, accountability safeguard and bridge between institutions and people.
The ecosystem still breathes. But it needs defending. And it is needed now.
Patrick ten Brink, Patrizia Heidegger, Faustine Bas-Defossez, Christian Skriverik en Ruby Silk
(Disclaimer: The views expressed in this opinion piece are the author’s, not those of EUobserver.)
Patrick ten Brink is secretary-general of the European Environmental Bureau. Patrizia Heidegger is deputy secretary-general of the EEB. Faustine Bas-Defossez is policy director for nature, health and environment at the EEB. Christian Skrivervik is head of communications at the EEB. Ruby Silk is senior communications officer at the EEB.
The EEB is a member of the Green 10 — the coalition of ten of the largest environmental organisations and networks active on the European level. We work to ensure that the European Union protects the climate, the local environment, biodiversity and human health within and beyond its borders.
The Green 10 are CEE Bankwatch, BirdLife Europe & Central Asia, Climate Action Network Europe, European Environmental Bureau, Friends of the Earth Europe, Greenpeace Europe, Health and Environment Alliance, NatureFriends International, Transport & Environment, WWF Europe.
Dit opiniestuk verscheen op 4 november 2025 op de website van de EUobserver: https://euobserver.com/eu-political/ar505fa78f?fbclid=PAb21jcAN4HWpleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZA81NjcwNjczNDMzNTI0MjcAAaeLS9yqbi_WOHzRSmggD1Z7m2vQjoiitAbFVBEjiuMN_Y1tn3PgRb_KxXfHUw_aem_fNdwNRQ-yOOS8MI978UTXQ
Lees ook:
- Column: How NGOs die — Europe’s playbook for dismantling democracy.On EUobserver, Alberto Alemanno mapped how civic space in Europe is being suffocated https://euobserver.com/eu-political/ar1c67c9a3?fbclid=PAb21jcAN4HWpleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZA81NjcwNjczNDMzNTI0MjcAAaeLS9yqbi_WOHzRSmggD1Z7m2vQjoiitAbFVBEjiuMN_Y1tn3PgRb_KxXfHUw_aem_fNdwNRQ-yOOS8MI978UTXQ
- Vlaamse regering snoeit in subsidies van linkse vzw’s wegens ‘gewelddadig extremisme’ (De Standaard, 13 november 2025) De Vlaamse Volksbeweging verliest alle Vlaamse subsidies. De linkse vzw Labo verliest subsidies, omdat ze “betrokken is of niet ondubbelzinnig afstand neemt van gewelddadig extremisme”. Ook vier organisaties verliezen subsidies omdat ze Code Rood steunden https://www.standaard.be/politiek/vlaamse-regering-snoeit-in-subsidies-van-linkse-vzws-wegens-gewelddadig-extremisme/104667446.html
- Vlaamse Regering verklaart het middenveld vogelvrij door Karl Van den Broeck, (Apache, 13 november 2025) https://apache.be/2025/11/13/vlaamse-regering-verklaart-middenveld-vogelvrij?
- Wat Wilfried Martens ons leerde over democratie, is de Vlaamse Regering alweer vergeten, analyse door Karl Van den Broeck, (Apache, 15 november 2025) https://apache.be/2025/11/15/wat-wilfried-martens-ons-leerde-over-democratie-vlaamse-regering-alweer-vergeten?
- Vlaamse regering valt het middenveld aan. “Een kritisch en autonoom middenveld is cruciaal om de democratische afbraak te bestrijden”, (MO*, 14 november 2025) https://www.mo.be/opinie/een-kritisch-en-autonoom-middenveld-is-cruciaal-om-de-democratische-afbraak-te-bestrijden
- Beslissing Vlaamse regering wordt aangevochten. Zes organisaties stappen naar Raad van State tegen schrappen subsidies, IPS, (MO*, 19 november 2025) https://www.mo.be/nieuws/zes-organisaties-stappen-naar-raad-van-state-tegen-schrappen-subsidies
- Opinie: Over de sluipende ontmanteling van onafhankelijke oordelen “We verliezen iets fundamenteels als we commissies herleiden tot randdecoratie” door Koen Van Overmeiren (S&L), (MO*, 20 november 2025) https://www.mo.be/opinie/we-verliezen-iets-fundamenteels-als-we-commissies-herleiden-tot-randdecoratie
Lees verder (inhoud november 2025)
