Rana Kruse: “Iran, Iran… hoe moet het verder?”
Rana Kruse werd in 1982 in Teheran geboren. In 1987 vluchtte ze naar Duitsland. In 2013 promoveerde ze als cognitiepsychologe. In 2020 werd ze psychotherapeute. Ze is ook actief als psycho-oncologe en palliatieve zorgverstrekker. Ze leeft met haar twee kinderen in Keulen. In 2023 verscheen haar poëtische tekst ‘Das Sehnen nach Freiheit, Roshana und die iranische Revolution’.
Hieronder volgt de laatste bladzijde uit haar poëtisch geschrift dat ook voor het podium werd geënsceneerd.
“De waan van een heilige oorlog heeft in de jaren tachtig jonge mannen verpulverd. In de voorbije 43 jaar werden duizenden mensen in gevangenissen mishandeld, terechtgesteld en gefolterd.
Het waren atleten, kunstenaars, vrijdenkers, activisten, filosofen, dichters, muzikanten en wetenschappers. Vandaag worden schoolkinderen op straat door de waan geslagen; de waan jaagt ze binnen schoolgebouwen in de dood omdat ze schreeuwen naar gelijkheid en zelfontplooiing.
Hun vaders en moeders, die moe geworden zijn na 43 jaar onderdrukking en geweld, roepen de veiligheidsdiensten op: ‘Sarhang, hou op. Leg de wapens neer. Vandaag gaat het over onze dochter, morgen zal het de jouwe zijn’.
Mijn dochter zei onlangs: ‘Weet je wat de mensen moeten leren? Eerlijk te twijfelen. Ik bedoel: te twijfelen zonder te vertwijfelen. Twijfelen aan een zaak, een gedachte, een idee. In plaats van te twijfelen aan zichzelf, of aan andere mensen, of aan het leven zelf. Als we meer zouden twijfelen, zouden we ook niet zo gekwetst zijn als we een fout maken of als iemand een andere mening heeft. Twijfel laat open, verdraagt het experimenteren en samen observeren. Vertwijfeling isoleert en wekt schaamte op. Mensen kunnen dan woedend worden.’
De mensen in Iran twijfelen. Na zoveel geweld tegen de eigen bevolking, tegen buurlanden, tegen de cultuur, het landschap en de natuur. Na zoveel bloedvergieten, executies, willekeur en gebrek aan perspectief wordt er fundamenteel getwijfeld aan elke idee, elke institutie die hun grondrechten beperken of opheffen.
Een grondrecht op gelijkheid voor de wet is absurd als de wetten zelf ongelijkheid bewerkstelligen. Elke mens die niet heteroseksueel, mannelijk en een gehoorzame sjiitische moslim is, wordt door wetten systematisch vernederd, benadeeld, bedreigd en gekortwiekt.
Op dit ogenblik roept de hele Iraanse bevolking – door smart overrompeld – om hulp, om steun bij het redden van hun universele menselijke waardigheid, los van naties en religies.
Mensen worden vernederend behandeld, blootgesteld aan gruwelijke folteringen als ze gebruik willen maken van hun meningsvrijheid, geloofsvrijheid, actievrijheid om te wijzen op een psychotisch systeem.
Ze twijfelen aan het verhaal dat hun werd verteld. Het verhaal dat de juridische fundamenten van de staat niet gebaseerd zijn op het grondwettelijk gezag van een volkssoevereiniteit, maar op God.
Hier rijst de vraag: wie beslist er tussen al die goden die de mensheid reeds gevonden heeft? Volgens welke God moet het hier gaan? En wie is het die hun tekens hier op aarde interpreteert, uitlegt en vertaalt?
Wellicht was het een beetje een satirische God die uitgerekend Khomeini heeft doen zeggen: ‘Een geleerde met een onzuivere geest is gevaarlijker dan een onwetende’.”
“Ik weet niet of Teheran stroomopwaarts
of stroomafwaarts van Keulen ligt.
Maar de aarde draait
en dit water voor onze deur
vloeit op een bepaald moment naar Teheran
en van Teheran terug naar ons.
Laat ons het water niet bevuilen.”
Rana Kruse
Uit ‘Das Sehnen nach Freiheit, Roshana und die iranische Revolution’
[uit het Duits vertaald door Marc Colpaert]
