Massale jihadistische aanvallen brengen Malinese junta en Russen in lastig parket
Iedereen die de Sahelregio wat opvolgt, weet dat de jihadistische aanvallen in vooral Mali en Burkina Faso elkaar de laatste maanden in snel tempo opvolgen. Het antwoord van de lokale junta’s – hierin gesteund door hun Russische bondgenoten – is vooral militair en zeer autoritair. Aan het fundamentele probleem van de extreme armoede waarin een groot deel van de bevolking elke dag moet zien te overleven, wordt nauwelijks iets gedaan. De militairen aan de macht zorgen vooral goed voor zichzelf. De corruptie scheert hoge toppen. Maar de gecoördineerde en grootschalige gewapende aanvallen van JNIM-jihadisten en Toeareg-rebellen van FLA, die zaterdagmorgen 25 april 2026 in Kati begonnen, en al snel uitbreiden over het hele land tot in Kidal, waren van een ongeziene omvang. De impact ervan zal nog lang nazinderen. Een poging tot analyse.
Het duurde tot dinsdagavond 28 april vooraleer juntaleider en dienstdoend president generaal Assimi Goïta (42) op de Malinese staatstelevisie ORTM verscheen met een boodschap voor de onthutste bevolking. Hij beloofde de verantwoordelijken voor de terroristische aanslagen te zullen “uitschakelen met alle mogelijke middelen”.
Hij bedankte ook de Russische troepen voor hun snelle interventie “waardoor een staatsgreep kon worden verijdeld” en verzekerde de bevolking dat de autoriteiten de toestand onder controle hadden, al noemde hij de toestand ‘zeer ernstig’. Hij riep de bevolking op tot eenheid. Meer dan 200 aanvallers zouden zijn gedood.
Kort voordien had Goïta een ontmoeting met de Russische ambassadeur, Igor Gromyko. De twee mannen “bespraken de huidige situatie en het sterke partnerschap tussen Bamako en Moskou”, en Gromyko “bevestigde opnieuw de toezegging van zijn land om Mali te blijven steunen in de strijd tegen het internationale terrorisme”, aldus een bericht op sociale media van het presidentieel paleis.
Gecoördineerde aanvallen door JNIM en Front de libération de l’Azawad (FLA)
De JNIM (Jama’at Nusrat al-Islam wal-Muslimin, wat ‘Groep ter ondersteuning van de islam en moslims’ betekent), heeft al op zaterdag 25 april de verantwoordelijkheid opgeëist voor de tegelijkertijd uitgevoerde aanslagen op diverse steden en de spectaculaire zelfmoordaanslag tegen het militaire hoofdkwartier van het land in Kati, net buiten Bamako, waarbij de minister van Defensie, Sadio Camara, werd gedood.
In een verklaring beweerde de JNIM de noordelijke stad Kidal en de centrale stad Mopti te hebben veroverd, evenals militaire bases in het nabijgelegen Sévaré en in Gao. De groep noemde uitdrukkelijk het Front de libération de l’Azawad (FLA), een Toeareg-rebellengroep die streeft naar de onafhankelijkheid van Azawad, als partner bij de aanvallen.
De JNIM werd in 2017 opgericht door de historische Toeareg-leider Iyad ag Ghali en is een samenwerkingsverband tussen de vroeger apart opererende jihadistische groepen zoals Ansar Dine, AQMI, MUJAO, al-Mourabitoune en kleinere formaties. De groep is vaag gelieerd aan Al Qaeda en streeft ernaar haar invloed in West-Afrikaanse landen te vergroten.
Hoewel JNIM begon met aanslagen tegen geïsoleerde dorpen op het platteland in noord en centraal Mali, richt de groep haar aanvallen de laatste jaren steeds vaker op stedelijke centra, ook in het zuiden, wat wijst op haar groeiende politieke ambities tot in buurland Burkina Faso.
De meest recente, zeer goed gecoördineerde aanslagen, vonden gelijktijdig plaats in meerdere steden. De groep maakte daarbij gebruik van zware autobommen en bewapende drones.
De omvang van het offensief, toont aan dat zelfs groeperingen met uiteenlopende ideologische doelstellingen in staat zijn om samen te werken en het hart van de militaire junta te raken, buitenlandse militaire aanwezigheid of niet. Sinds 2012 had Mali dat niet meer meegemaakt.
Jihadisten dreigen met volledige blokkade van Bamako
In een videoboodschap die dinsdag 28 april werd verspreid, pochte woordvoerder Bina Diarra van de JNIM over het geweld van zaterdag en beschreef hij dit als “wraak voor de aanhoudende drone-aanvallen door Malinese troepen en hun Russische medeplichtigen”.
Hij dreigde ook met een complete blokkade van Bamako, een stad met bijna 4 miljoen inwoners. “Vanaf vandaag is Bamako van alle kanten afgesloten”, zei hij in de boodschap.
JNIM legde vorig jaar al een brandstofblokkade op aan Bamako, en deed eerder hetzelfde rond Tombouctou. Een loze bedreiging is dat dus allerminst. Hoe langer hoe meer wordt duidelijk dat JNIM de val van de junta nastreeft en zelf de macht wil grijpen.
De val van Kidal
Voor het Russische Afrika Corps was de val van Kidal bijzonder pijnlijk. De woestijnstad was nog maar sinds 2023 opnieuw volledig in handen van de Malinese overheid, een trofee waarmee Rusland graag uitpakte, nadat Toeareg-rebellen er jarenlang hun bolwerk hadden.
In een bericht op sociale media verklaarde het Russische ministerie van Defensie dinsdag 28 april dat “de veiligheidssituatie in Mali moeilijk blijft, drie dagen na het verlies van de stad Kidal als gevolg van gecoördineerde aanvallen door gewapende groeperingen”.
“De vijanden zullen hun plannen niet opgegeven en zijn zich aan het hergroeperen”, waarmee Moskou wees op de nog steeds onstabiele situatie ter plaatse.
Moskou bevestigde tegelijkertijd dat de terugtrekking van het Afrika Corps uit Kidal gebeurde “in overeenstemming met de Malinese autoriteiten”. Eerder geraakte al bekend dat de FLA-rebellen, die Kidal zaterdag bij verrassing hadden ingenomen, de aanwezige Russische militairen een vrije aftocht hadden aangeboden als ze vertrokken naar Algerije.
FLA-strijders zouden de Russen tot aan de grens hebben geëscorteerd en ze daar in de woestijn hebben achtergelaten.
“Ons doel is dat Rusland zich definitief terugtrekt uit Azawad [het noorden van Mali] en, meer nog, uit heel Mali”, verklaarde FLA-woordvoerder Mohamed Elmaouloud Ramadane woensdag 29 april tijdens een bezoek aan Parijs. “Alle confrontaties die we met de Russen hebben gehad, hebben wij gewonnen”, beweerde hij.
“Rusland zal, ook in Mali, de strijd tegen extremisme, terrorisme en andere negatieve verschijnselen voortzetten. En het zal de autoriteiten blijven steunen“, verklaarde donderdag 30 april Kremlinwoordvoerder Dmitri Peskov in antwoord op een vraag van het Franse persbureau AFP.
Los van de gecoördineerde acties van JNIM en FLA zouden ook strijders van de ISSP (Islamitische Staat in de Sahelprovincie), een aan IS-gelinkte groepering, zondag 26 april de stad Menaka, vlak bij de grens met Niger, hebben ingenomen.
Volgens twee inwoners hadden zwaarbewapende strijders op motorfietsen in sommige wijken controleposten opgezet, terwijl Malinese soldaten zich naar een nabijgelegen kamp hadden teruggetrokken.
ISSP en JNIM zijn al jaren met elkaar in conflict. Sinds hun eerste schermutselingen in 2019 in het grensgebied tussen Mali en Niger zijn de twee jihadistische groeperingen al honderden keren slaags geraakt, waarbij volgens gegevens van het Armed Conflict Location & Event Data Project meer dan 2.100 mensen om het leven zijn gekomen.
Dood van Sadio Camara is zwaar verlies voor junta
Dagenlang was over het lot van president Assimi Goïta zelf grote onduidelijk. Was hij misschien ook omgekomen of zwaargewond geraakt bij de zelfmoordaanslag op het zwaarbewaakte militair kamp van Kati, tevens de residentie van de meeste juntaleiders, in een noordelijke voorstad van de hoofdstad Bamako?
Bij die gewaagde jihadistische aanslag van zaterdagochtend 25 april tegen hét machtscentrum van de regerende junta is minister van Defensie, generaal Sadio Camara (47), omgekomen, zo werd in de loop van zondag officieel bekendgemaakt. Ook zijn vrouw en kinderen werden bij de aanslag gedood. Of er nog andere hooggeplaatste militairen de dood vonden, is niet duidelijk, maar zou gezien de omvang van de aanslag erg waarschijnlijk zijn.
Camara was een centrale machtsfactor in de junta, betrokken bij de staatsgrepen van augustus 2020 en mei 2021, en de vertrouwenspersoon van Moskou in Bamako. Een symbolischer doelwit hadden de zelfmoordcommando’s van de JNIM niet kunnen uitkiezen.
Camara was ook de man van de harde lijn die alle heil verwachtte van de uitgebreide militaire samenwerking met Rusland, na de volledige breuk met oud-kolonisator Frankrijk en het gedwongen vertrek van de VN-vredesmacht MINUSMA (2013-2023).
Bij zijn uitvaart, op donderdag 30 april, werd hulde gebracht aan “een belangrijke speler in het herstel van de echte soevereiniteit van de Sahellanden“. Ook zijn pan-Afrikaanse overtuiging en “zijn essentiële bijdrage aan de herdefiniëring van de strategische allianties in de regio” (lees de keuze voor Moskou i.p.v. Parijs) kwamen aan bod.
Goïta stond samen met Camara ook in de frontlijn bij het vertrek van Mali uit de West-Afrikaanse statenbond ECOWAS, die volgens hen te veel de westerse belangen in de regio zou behartigen.
Samen met de juntaleiders van Burkina Faso en Niger richtte hij in september 2023 de Alliance des États du Sahel (AES) op, die vooral de soevereiniteit van de drie buurlanden moet benadrukken in de gezamenlijke aanpak van de gigantische veiligheidsproblemen in de regio.
Junta gaat in zee met de Wagner-groep, later Afrika Corps
Vanaf 2021 bood de omstreden Wagner-groep, het privéleger van Jevgeni Prigozjin, haar diensten aan. Later, na de plotse dood van Prigozjin in 2023 , werd de Wagner-groep opgevolgd door de adviseurs, huurlingen en paramilitaire troepen van het Afrika Corps, dat onder de directe bevoegdheid valt van het Russische ministerie van Defensie.
Volgens schattingen zouden er momenteel 2.000 tot 2.500 Russische militairen actief zijn in Mali. Minder dan de helft dus van de vroegere Franse militaire aanwezigheid in het land. En maar een fractie van de 15.000 VN-blauwhelmen die de MINUSMA ooit kon ontplooien in Mali.
De resultaten op het terrein van de Russische aanwezigheid zijn echter allesbehalve succesvol te noemen. Wat op 25 april gebeurde, is zelfs een regelrechte blamage voor de Russische adviseurs in Mali, en bewijst eens te meer dat militaire oplossingen voor het veiligheidsprobleem veroorzaakt door de jihadistische dreigingen gewoon niet bestaan.
Net zomin als de Franse soldaten van de Opération Serval (2013-2014) en de bijkomende inzet van militairen uit diverse EU-landen (waaronder België) in de Opération Barkhane (2014-2022), onder stevige Franse leiding, zijn de Russische troepen niet in staat gebleken om echt het verschil te maken in een guerrilla-oorlog tegen een vaak onzichtbare tegenstander die het woestijnachtige terrein in het uitgestrekte noorden van Mali uiteraard veel beter kent.
Maar de laatste vier jaar beperken de gevechten zich al lang niet meer tot de noordelijke regio’s Gao, Tombouctou en Kidal (samen goed voor meer dan de helft van het Malinese grondgebied, maar extreem dun bevolkt). Ook in het zuiden en het westen van het land komen almaar meer aanslagen voor, tot in de voorsteden van de hoofdstad Bamako toe.
Breuklijnen aanpak jihadistische dreiging
Dat de spanningen binnen de junta stevig opliepen over de aanpak van de jihadistische dreiging, die ook steeds meer de hoofdstad in een economische wurggreep hield, was een publiek geheim. Het regime is ook heel autoritair, beperkt de bewegingsvrijheid van oppositiepartijen, verenigingen en legt de pers sterk aan banden.
De junta is ook duidelijk niet van plan om de macht snel over te dragen aan een civiele regering, wat nochtans kort na de dubbele staatsgreep door Goïta werd beloofd.
Het regime is – voor zover dat kan worden nagegaan – weinig populair, al wil de overgrote meerderheid van de bevolking zeker niet weten van een jihadistische machtsovername.
De herinnering aan wat gebeurde in 2012-2013 ligt nog te vers in het geheugen van velen. In januari 2012 riepen in de noordelijke steden Tombouctou, Gao en Kidal, Toeareg-rebellen van de MNLA (Mouvement national pour la libération de l’Azawad) een onafhankelijke Toeareg-staat uit: Azawad.
Het Malinese leger moest laten begaan en zich terugplooien in zuidelijker gelegen kazernes. Het zou het begin vormen van een ontwrichtende oorlog in Mali die tot vandaag voortduurt.
De MNLA kon daarbij gebruikmaken van gesofisticeerde wapens. De strijders namen die als huurlingen mee uit de geplunderde Libische wapendepots na de val van het Kaddafi-regime in 2011 als gevolg van de NAVO-interventie.
Een doos van Pandora was daarmee opengegaan: de proliferatie van wapens en milities ondermijnt tot op de dag van vandaag niet alleen Libië, maar de hele Sahel.
De Toeareg, (Kel Tamasheq in de Tamasheq-taal), hebben een lange traditie van opstanden en ijveren voor een eigen staat, dwars over de nieuwe staatsgrenzen die ontstonden met de dekolonisering in de Sahara. Tijdens de koloniale periode kregen de Fransen al geregeld af te rekenen met Toeareg-rebellieën en na de onafhankelijkheid van Mali (1960) werd de nieuwe regering in Bamako het doelwit. Die verwaarloosde immers de noordelijke woestijnregio’s en de Toeareg vormden in de nieuwe staat slechts een kleine minderheid.
Pas met de democratisering, begin de jaren 1990, kwam er via onderhandelingen uitzicht op een duurzaam vredesakkoord. Op 27 maart 1996 vond in Tombouctou de Vredesvlamceremonie plaats, waarbij symbolisch 3.600 wapens van voormalige Toeareg-rebellen werden vernietigd. De ceremonie vond plaats in aanwezigheid van de Malinese president Alpha Oumar Konaré (1992-2002).
‘Gekaapt’ Azawad
Maar lang heeft het ‘onafhankelijke’ Azawad in 2012 niet onder controle van de Toeareg gestaan. Al vlug werd het gebied ‘gekaapt’ door diverse jihadistische groeperingen (Ansar Dine, AQMI, MUJAO en andere), al dan niet gepromoot vanuit het wereldwijde terreurnetwerk van Al-Qaeda, die er een zeer strenge interpretatie van de sharia-wetgeving invoerden.
De verbindende figuur tussen de diverse groepen vormde de flamboyante Iyad ag Ghali. Hij is een historische en gerespecteerde Toeareg-leider die na reizen in Pakistan radicaliseerde en onder invloed kwam van salafistische denkers.
Bij zijn terugkeer in Mali richtte hij Ansar Dine op en kon zo het vertrouwen winnen van sommige MNLA-figuren die vooral streefden naar meer autonomie voor Azawad, maar met lede ogen zagen hoe jihadisten alles overnamen en naar hun hand zetten.
Zelfs eeuwenoude mausolea, moskeeën en de traditionele graven van de 333 islamitische heiligen in Tombouctou werden als ‘haram’ beschouwd en daarom beschadigd of helemaal vernietigd.
Sharia-rechtbanken spraken lijfstraffen uit, amputaties werden uitgevoerd, muziek maken of beluisteren verboden. De lokale bevolking had dergelijke terreur nooit eerder meegemaakt en smeekte om ingrijpen van de Malinese regering.
Alleen een grootschalige Franse militaire interventie (Opération Serval), op uitdrukkelijk verzoek van de toenmalige overgangsregering in Bamako, kon vanaf midden januari 2013 een einde maken aan de bezetting van de noordelijke steden en zo voorkomen dat ook Bamako – en waarschijnlijk heel Mali – in handen van jihadisten zou vallen.
Hele dorpen afgeslacht bij wraakacties
De diverse rebellengroepen trokken zich daarop terug in hun schuilplaatsen in de Saharawoestijn, in het bijna oncontroleerbare bergachtige grensgebied tussen Mali en Algerije, om er zich te hergroeperen en geregeld nieuwe guerrilla-aanvallen uit te voeren.
Doelwitten waren vaak geïsoleerde bases van het Malinese leger (FAMa), maar evenzeer dorpen waarvan de inwoners al dan niet terecht verdacht werden van ‘collaboratie’ met de overheid. Of wraakacties voor eerdere wreedheden uitgevoerd door gewapende bendes van rivaliserende etnische groepen.
Vooral de Peul (een zeer grote bevolkingsgroep die over heel West-Afrika verspreid leeft, ook bekend als Pulaar, Fula, Fulani of Fulbe, traditioneel als nomadische veehouders, maar die in alle landen een minderheidsgroep is) werden daarbij meer dan eens expliciet geviseerd.
Conflicten tussen veehouders en landbouwers draaien in de Sahel vaak over de toegang tot de steeds schaarser wordende waterbronnen in een uitdrogend landschap.
Bij dergelijke aanvallen was het niet uitzonderlijk dat er soms honderden doden vielen, of hele dorpen werden afgeslacht zonder dat er weerklank aan werd gegeven in buitenlandse media, alsof aanslagen in de Sahel minder belangrijk waren dan die in Europa of de VS.
Sindsdien is het in Mali nooit nog rustig geweest, ook niet toen in 2015 in Algiers na moeizame onderhandelingen een voorlopig vredesakkoord werd bereikt tussen de diverse strijdende groepen.
Franse militairen rijden zich vast in het zand
Na de aanvankelijk snelle militaire successen van de Franse interventie trokken de Fransen zich niet terug – zoals voorzien, maar werden de missies steeds uitgebreid en verlengd onder meer met deelname van militairen uit andere EU-landen (in de Opération Barkhane).
Dat wekte hoe langer hoe meer wrevel op bij grote delen van de bevolking die hierin een poging zag van de oud-kolonisator om weer meer invloed te krijgen op het land en zijn strategische grondstoffen.
Bovendien verbeterde de algemene veiligheidstoestand nauwelijks, zeker niet op het platteland. Waarom waren al die goed betaalde buitenlandse militairen dan nog nodig?
Ongelukkige communicatie of zelfs regelrechte pogingen van Frankrijk om militaire missers tegen vermeende ‘terroristen’, waarbij vooral onschuldige burgers omkwamen, in de doofpot te steken, deden de rest. En ook fake news en gerichte Russische propaganda bereikten via sociale media steeds meer ongeruste Malinezen.
Na de dubbele staatsgreep van 2020 en 2021 ging de militaire junta bewust de nationalistisch-patriottische toer op en koos ervoor om de Fransen aan de deur te zetten en heil te zoeken in Moskou. President Vladimir Poetin wilde maar al te graag zijn invloed in dat deel van Afrika uitbreiden.
Wapen-, drugs- en lucratieve mensensmokkel
De aanhoudende aanvallen van gewapende groepen hebben geleid tot een strijd om grondgebied in het uitgestrekte woestijngebied in het noorden van Mali, waardoor het idee is ontstaan dat die groeperingen aanzienlijke terreinwinst boeken.
Deze groeperingen tonen zich steeds meer bereid om buurlanden aan te vallen en verleggen hun blik op verder weg gelegen landen aan de Golf van Guinee, zoals Benin, Togo, Ghana, Ivoorkust en Nigeria.
Opvallend is daarbij het toenemende gebruik van gesofisticeerde drones, ook door de jihadisten. Volgens geruchten zouden sommige drones zelfs via tussenpersonen vanuit Oekraïne aan rebellen worden geleverd.
In de loop van 2025 volgde een maandenlange blokkade van de toegangswegen naar Bamako, waardoor de zieltogende economie nog meer te lijden kreeg en de brandstofvoorziening van de miljoenenstad bijna helemaal opdroogde.
Mali heeft immers geen directe toegang tot zeehavens zodat alles wat geïmporteerd wordt over de weg via vooral zuidelijke buurlanden moet komen. De prijzen van voedingsproducten gingen meteen de hoogte in.
Bovendien wordt de hele Sahelgordel in toenemende mate ondermijnd door de gevolgen van de klimaatverandering, de wapen- en drugsmokkel en de daarmee heel nauw samenhangende en lucratieve mensensmokkel.
Hopeloze Afrikaanse migranten, op zoek naar een beter leven, vallen er ten prooi aan gewetenloze smokkelaars die hen voor forse bedragen door de woestijn brengen, naar Libië, en voor wie de verschrikkingen onderweg overleeft, verder in de richting van Europa.
Voor de snel aangroeiende en erg jonge bevolking is de uitzichtloosheid van hun armoedige bestaan een factor om op zoek te gaan naar ‘alternatieve inkomstenbronnen’.
Wanneer jihadistische ronselaars in stoffige dorpen gouden bergen beloven, is het niet moeilijk om werkloze jonge mannen te overtuigen zich aan te sluiten bij een gewapende groep die bovendien nog strijdt voor het ‘ware geloof’.
Eens ze doorhebben in wat voor een autoritair en militaristisch systeem ze zijn beland, is het meestal al te laat. Voor ‘afvalligen’ of ‘dissidenten’ kennen dergelijke groeperingen weinig genade…
Uit rapporten van diverse mensenrechtenorganisaties blijkt welke gigantische mensenrechtenschendingen er de voorbije jaren hebben plaatsgevonden in Mali, zonder dat de daders – van alle betrokken partijen, rebellen, maar evengoed soldaten van het regeringsleger, de Wagner-huurlingen of het Afrika Corps – zich ooit zullen moeten verantwoorden voor hun daden. Die straffeloosheid legt meteen een zware hypotheek op de toekomst.
Jan Van Criekinge
Lees ook:
– Mali’s Key Russia Liaison Killed as Militants Attack Major Cities (The New York Times, 27 April 2026) https://www.nytimes.com/2026/04/27/world/africa/mali-defense-minster-killed.html
– Al Qaeda-Linked Militants Launch Major Attacks on Cities Across Mali. The armed group JNIM claimed to have seized two key cities and destroyed the defense minister’s residence in a coordinated offensive that experts said was a major escalation in yearslong hostilities (The New York Times, 25 April 2026) https://www.nytimes.com/2026/04/25/world/africa/mali-attacks-jnim-al-qaeda-bamako.html
– Mali Rebels Deal Major Blow to Junta and Russian Mercenaries (The New York Times, 27 April 2026) https://www.nytimes.com/2026/04/27/world/africa/mali-jnim-violence-russia.html
– We saw terrible things’: Mali refugees tell of atrocities amid attacks. Thousands of Malians have been forced to flee their country as several groups, including the army, assault them (Al Jazeera, 29 April 2026) https://www.aljazeera.com/features/2026/4/29/we-saw-terrible-things-mali-refugees-tell-of-atrocities-amid-attacks
– What role has Russia played in Mali’s security and the Sahel region? Russia, which has been making inroads into the Sahel through defence partnerships, now faces scrutiny (Al Jazeera, 29 April 2026) https://www.aljazeera.com/news/2026/4/29/what-role-has-russia-played-in-malis-security-and-the-sahel-region
– Mali’s Tuareg rebels announce deal for Russian Africa Corps withdrawal from Kidal https://www.france24.com/en/africa/20260426-new-fighting-erupts-in-north-mali-s-kidal-as-army-clashes-with-rebels
– Jihadist and Tuareg rebels claim attacks across Mali https://www.france24.com/en/africa/20260425-mali-army-says-armed-terrorist-groups-attacked-military-positions
– How a Russian ship under sanctions delivered armoured vehicles to Mali https://www.france24.com/en/africa/20260414-russian-ship-sanctions-delivered-armoured-vehicles-mali
– Mali junta leader vows crackdown after insurgent attacks shake Bamako and north https://www.france24.com/en/africa/20260428-mali-junta-leader-vows-crackdown-after-insurgent-attacks-shake-bamako-and-north
– Insurgent alliance strikes at heart of Mali’s junta, exposing limits of Russian protection https://www.france24.com/en/africa/20260427-insurgent-alliance-strikes-heart-mali-military-junta-exposing-limits-russian-protection
– The imam against the insurgents https://cimic-npo.org/2026/03/30/71-015/
– Goïta, gift to the insurgents https://africasacountry.com/2025/06/goita-gift-to-the-insurgents
– Redefining Sahelian diplomacy https://africasacountry.com/2025/03/redefining-sahelian-diplomacy
– The junta belt https://africasacountry.com/2023/10/the-junta-belt
– Western media is missing the point https://africasacountry.com/2023/02/western-media-is-missing-the-point
– Mahmoud Dicko: The ‘people’s imam’ challenging Mali’s Keita https://www.aljazeera.com/news/2020/7/20/mahmoud-dicko-the-peoples-imam-challenging-malis-keita
– Déplacements forcés : plus de 610 000 personnes sous protection au Mali (3 april 2026) https://journaldumali.com/deplacements-forces-plus-de-610-000-personnes-sous-protection-au-mali/
– Sahel : Le nouvel épicentre du terrorisme mondial (27 maart 2026) https://journaldumali.com/sahel-le-nouvel-epicentre-du-terrorisme-mondial/
– Global Terrorism Index. A comprehensive summary of the key global trends and patterns in terrorism over the last decade https://www.economicsandpeace.org/global-terrorism-index/
– Mali’s sovereignty dilemma https://cimic-npo.org/2025/11/24/67-014/
– Sahel: het Franse leger heeft zich hopeloos vastgereden in het zand van Mali https://cimic-npo.org/2021/03/23/sahel-het-franse-leger-heeft-zich-hopeloos-vastgereden-in-het-zand-van-mali/
– Towards Feminist Peace: How ECOWAS Can Reshape Peace and Security in West Africa https://cimic-npo.org/2026/02/22/70-010/
– Militairen aan de macht in de Sahel: de puinhoop wordt alleen maar groter https://cimic-npo.org/2023/02/26/40-001/
– This time it’s worse – It’s business, stupid! https://cimic-npo.org/2022/12/27/38-012/
– Waarom al die staatsgrepen? https://cimic-npo.org/2023/11/23/47-011/
– Should Military Leaders be Barred from Addressing the UN? https://cimic-npo.org/2023/10/23/46-011/
– Elections in Mali and Burkina Faso postponed for forever (and a day) https://cimic-npo.org/2024/06/30/54-008/
– Thinking about the Sahel (blog Bram Posthumus in vier delen) https://cimic-npo.org/2024/09/26/55-011/ https://cimic-npo.org/2024/10/26/56-003/ https://cimic-npo.org/2024/11/18/57-007/ https://cimic-npo.org/2024/12/12/58-001/
– Zoveelste staatsgreep in West-Afrika duidt op regio in diepe crisis https://cimic-npo.org/2022/01/28/item29-010-2/
