Mensenrechten gelden niet voor migranten…

Gepubliceerd · Geüpdatet

Migratie gaat over die ander. Daar is niets op tegen, tot het moment dat die ‘ander’ wordt weggezet als een bedreiging, als minderwaardig, als inhumaan. Dat is wat er gebeurt. Door politici, daartoe aangezet, opgejut door een electoraat, dat ze eerst zelf met die demagogische, racistische taal hebben vergiftigd. Door media, die de rol van waakhond hebben verwisseld voor ‘his masters voice’ of ‘vox pop’, omdat de kliks dat vereisen. Die kliks komen van de publieke opinie, die op haar beurt door de politiek wordt opgejaagd. Waar dat eindigt? “Waar alle xenofobie door de eeuwen heen is geëindigd”, waarschuwt Jeroen Corduwener.

In het Zeeuwse stadje Tholen konden raadsleden na afloop van een vergadering over een nieuw asielzoekerscentrum (AZC) hun gemeentehuis niet meer verlaten. Een groep demonstranten maakte dat met verbaal en fysiek geweld onmogelijk: op die manier protesteerden ze tegen de komst van asielzoekers, die ze verwijten dat ze onveiligheid met zich meebrengen. Kijk in de spiegel, zou daarop het antwoord moeten zijn.

Wat de demonstranten in Tholen (en in al die andere plaatsen waar ze opduiken zodra het begrip ‘AZC’ valt) doen, is kwalijk, gruwelijk en racistisch. Maar ze kopiëren het gedrag van politici. Niet alleen die van extreem- en radicaal-rechts, maar ook van wat eens het ‘redelijke midden’ was. Ze kopiëren het gedrag, vertaald in beleid, “dat migranten hier niet horen”.

CDA-minister van Asiel en Migratie, Bart van den Brink, onderhandelt met ontwikkelingslanden (sic!) om er uitgeprocedeerde asielzoekers naar toe te sturen. De boodschap van de minister hier thuis is daarmee: “ze horen hier niet.”

Het is deze kretologie die demonstranten in Tholen en al die andere Nederlandse gemeenten overnemen, luidkeels, met vuurwerk, fakkels en varkenskoppen en zo de lokale democratie de nek omdraaien.

Eén op de drie gemeenten waar demonstranten met verbaal of fysiek geweld de besluitvorming over een AZC frustreren, draait om en weigert opvang. Want “ze horen hier niet”. Als ‘Den Haag’ dat zegt, dan wij ook.

Politici, bewindslieden zeggen niet meer wat ze moeten zeggen, namelijk dat mensen die oorlog, geweld, repressie ontvluchten welkom zijn. Ze mompelen met meel in de mond dat ze de zorgen van demonstranten en ‘verontruste burgers’ begrijpen. Zorgen die ze zelf hebben veroorzaakt, verontrusting die ze zelf hebben gecreëerd door luidkeels te roepen “ze horen hier niet”.

En dan deals sluiten met Egypte, Libië, Mauritanië, Niger, Turkije, Tunesië, etc. Allemaal geleid door dictators die migranten de woestijn in sturen, op zee laten verdrinken, opsluiten in gevangenissen, martelen, verkrachten. Met tientallen miljarden aan Europese steun, dus ook met uw en mijn belastinggeld.

Jeroen Corduwener

Jeroen Corduwener is een Nederlandse politieke commentator. Hij studeerde geschiedenis aan de Universiteit Leiden en behaalde een doctoraat aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij werkte vooral in de sectoren ‘ontwikkelingssamenwerking’ (o.a. in Burundi, Centraal Afrikaanse Republiek, DR Congo, Ivoorkust, Mali, Rwanda, Zuid-Soedan) en ‘migratie en asiel’.

Dit opiniestuk over migratie verscheen begin september op de LinkedIn-pagina van Jeroen Corduwener: https://www.linkedin.com/posts/jeroencorduwener_bartvandebrink-share-7501257211894046720-C1l-/

Wordt Bart van den Brink Wilders 2.0?

Waar bent u mee bezig, CDA-minister van Asiel en Migratie? Een op christelijk en humaan grondslag gebaseerd asiel- en migratiebeleid? Of gewoon doortoeteren waar de PVV in het vorige kabinet-Schoof de toon voor zette?

Het laatste, zoals het er helaas naar uitziet. Eerst klakkeloos de asielnoodmaatregelwetten door het parlement jakkeren, wetten die bedacht werden door Marjolein Faber, de tassendraagster van PVV-leider Geert Wilders.

En nu ‘terugkeerhubs’ voor mensen die ‘niet uitzetbaar zijn’. We hoeven nog geen vijf jaar terug in de tijd toen het begrip ‘terugkeerhubs’ op grote weerzin en weerstand stuitte bij alles en iedereen die zich een redelijke, liberale of christelijke politicus noemde.

Ook uw CDA. Dat riekt naar deportatie, en terecht. De verbijstering toen Groot-Brittannië een deal wilde sluiten met Rwanda – en de opluchting toen dat van het Europese Hof van de Mensenrechten niet door mocht gaan.

Nog geen drie jaar geleden…

Electorale druk

Maar de electorale druk hijgt in de nek: in pogingen om radicaal- en extreemrechts de wind uit de zeilen te nemen, wordt zowel de xenofobe retoriek als de daarbij behorende rigide maatregelen gekopieerd. Ook als het om een ‘terugkeerhub’ gaat, ook als dat feitelijk deportatie is.

Waarom, Bart van den Brink, mag nu wel wat eerst niet kon? Is dat onderdeel van christelijke draaikonterij? De farizeeër die zich heeft genesteld bij het CDA?

Mensen die niet kunnen of willen worden uitgezet, zijn een probleem. Niemand zal dat ontkennen. Het gaat in Nederland naar schatting – niemand weet dat zeker – om 50.000 mensen, dat is een grote groep.

Een oplossing vinden die recht doet aan menswaardigheid, aan rechtvaardigheid (zowel voor de samenleving als voor de betrokkenen), is verduiveld moeilijk. Omdat het in de eerste plaats om mensen gaat, en in de tweede of misschien volgende plaats om het aantal.

Maar als het over mensen gaat, is de oplossing gevoelig, in ieder geval electoraal. Dan moet worden gezocht naar soms legalisatie, soms diplomatieke harde zetten als landen van herkomst niet meewerken, soms accepteren dat barmhartigheid geen taboe is, het staat notabene in de bijbel Bart van den Brink.

Gooi maar over de heg

De oplossing is niet: gooi maar over de heg in een land ver buiten Europa. Geef de machthebbers een flinke zak geld: de Britse regering had er ruim 300 miljoen euro (sic!) voor over om Rwanda uitgeprocedeerde asielzoekers te laten opnemen. En verkondig in eigen land, hier dus, dat de mensenrechten gegarandeerd worden.

In het lijstje van landen dat nu rondgaat, Kenia, Oeganda, Oezbekistan en Rwanda worden mensenrechten structureel met voeten getreden. In het ene land meer en anders dan het andere, maar Rwanda, Oeganda en Oezbekistan staan in de wereldlijst van Freedom House als ‘not free’ en Kenia als ‘partly free’.

Niemand zal dat controleren als de deal eenmaal gesloten is. Ambassades ter plekke zullen lippendienst bewijzen zoals ambassades doorgaans doen (anders worden ze gesloten/diplomaten uitgezet).

Maar wat structureel veel ernstiger is, is dat migranten en migratie niet alleen de speelbal zijn geworden van extreem- en radicaal rechts, maar nu ook van het zogeheten ‘politieke midden’: de liberalen van de VVD en de christelijke lieden van het CDA.

Asielnoodmaatregelwetten waar illegaliteit strafbaar wordt gesteld, gezinshereniging voor oorlogsvluchtelingen onmogelijk, rechtsbijstand bijkans afgeschaft, asielprocedures ingekort.

Wat structureel veel ernstiger is, is dat migranten en migratie het thema is waarmee extreem- en radicaal rechts aan de haal zijn gegaan. En die partijen vertonen een hoog “rupsje nooit genoeg” omdat ze weten dat ze electoraal scoren.

Luister en kijk maar naar JA21, Forum voor Democratie (FvD), Mona Keijzer, BBB, PVV: nu de asielnoodmaatregelwetten zijn aangenomen, de ‘terugkeerhubs’ een normaal begrip zijn in het parlementaire debat, komt de volgende stap: remigratie.

De VVD zal de eerste partij zijn die dat begrip remigratie salonfähig maakt, zoals ze dat de afgelopen jaren deed – ook al betekent dit, o ironie, dat de eigen partijleidster dan wordt geremigreerd, want tja, naar Nederland gekomen met gezinshereniging… En het CDA, Bart van den Brink, zal volgen, om electorale redenen.

“Streng maar rechtvaardig”: holle kreet

Het migratiebeleid is zoals de slang die zijn eigen staart op eet. Hoe meer wordt toegegeven aan “streng maar rechtvaardig”, hoe holler die kreet wordt, waarmee asielbeleid jarenlang aan de kiezer is verkocht.

Asiel en migratieaanpak hebben allang niets meer te maken met een rechtvaardig, humaan en standvastig beleid, omdat ze gedicteerd wordt door extreemrechtse en radicaal rechtse agenda’s. Die vervolgens worden gekopieerd en uitgevoerd door wat eens het ‘politieke midden’ was.

De ironie is dat dat ‘politieke midden’ daarvoor niet wordt beloond, electoraal al helemaal niet: dat is de slang die haar staart opeet. Sterker nog, elke afgekondigde maatregel leidt tot de roep vanuit extreem/radicaal rechts op nóg strenger, nog inhumaner, nog onrechtvaardiger. Niet alleen omdat ze dat écht wil, maar vooral omdat het electoraat oplevert.

Maar behalve de ironie is er ook het cynisme. In al die migratiemaatregelen gaat het niet over hoe de samenleving er echt uit kan zien, met migratie, hoeveel, waar en vooral met wie. Want mensen, de migranten, daar het gaat niet over.

Jeroen Corduwener, 4 september 2026

Bron: https://corduwener.nl/wordt-bart-van-den-brink-wilders-2-0/

Lees ook:

Lees ook (inhoud september 2026)