Het laatste boek van Paul Verhaeghe, ‘Wijsheid’, is een parel. Ik heb het tweemaal gelezen, en zal het nog eens herlezen. Elke bladzijde ‘draagt’ en doet je stilstaan bij jezelf, je soortgenoten-medemensen en de wereld. Het duurt dus even voor je het boek(je) van 158 bladzijden uit hebt. Maar het schudt je dooreen. Het lijkt wel een synthese van alles wat de auteur tot nu toe schreef.
Door het totaal onverwachte overlijden van de briljante curator Koyo Kouoh (57), krijgt de nog lopende tentoonstelling ‘When We See Us. Een eeuw pan-Afrikaanse figuratieve schilderkunst’ in Bozar in Brussel een bijkomende en sterkere dimensie. Een eerbetoon aan haar en haar verfrissende kijk op kunst, is ook de tijd nemen om anders naar dingen te kijken en te vertragen. Ideaal voor deze zomerperiode?
Als eerbetoon aan Koyo Kouoh brengen we in deze nieuwsbrief enkele teksten, foto’s en video’s samen die haar uitzonderlijke carrière, haar moedige visie en haar niet aflatende inzet voor Afrikaanse vrouwen in de verf proberen te zetten.
In het najaar van 1997 ben ik om professionele redenen in Londen. Er is veel te doen over Sensation, een tentoonstelling van de provocerende ‘Young British Artists’ in de Royal Academy of Arts. Natuurlijk ga ik kijken, naar het tentje van Tracey Emin, de haai op sterk water van Damien Hirst, het Myra Hindley-portret van Marcus Harvey. Het doet me weinig. Net als ik wil vertrekken, zie ik wat verder een lichaam op de grond liggen. Dat raakt me wél, tot in het diepste van mijn ziel. Dead Dad is mijn eerste kennismaking met Ron Mueck (°1958), meteen ook liefde op het eerste gezicht.
