From the Carnation Revolution to the last Presidential Ballot Box: A Portuguese Woman’s Reflection on Democracy at a Crossroads
Ik ben nog in Portugal geboren onder het dictatoriale bewind van António de Oliveira Salazar. Ik was zes maanden oud toen op 25 april 1974 de Anjerrevolutie plaatsvond, die op vreedzame wijze een einde maakte aan bijna vijf decennia fascistische dictatuur. Ik heb geen herinneringen aan de censuur, de politieke politie of de angst die het leven van de generatie van mijn ouders kenmerkte. Wat ik me wel herinner, is dat mijn ouders me vertelden over de gruwelen van het leven in dat Portugal en dat ik opgroeide in een land dat bedwelmd was door de vrijheid die de Aprilrevolutie ons had gebracht.
De stichter van het Syrische klooster Mar Moussa was jezuïet Paolo Dall’Oglio. Hij was door het regime-Assad in 2012 het land uitgezet omdat hij openlijk partij had gekozen voor de Syrische Revolutie van toen. “Maar herhaaldelijk trok Paolo terug naar Syrië om er te onderhandelen over de vrijlating van gijzelaars en om te bemiddelen tussen de verschillende gewapende groeperingen. Van zijn laatste bezoek keerde hij echter nooit terug.”
