Tags: vakbonden

in memoriam

 door 

Dan Gallin (1931-2025), internationaal vakbondsleider


Dan Gallin, voormalig algemeen secretaris van de IUF (International Union of Food, Agricultural, Hotel, Restaurant, Catering, Tobacco and Allied Workers’ Associations), is op zaterdag 31 mei op 94-jarige leeftijd overleden in zijn huis in het Zwitserse Genève. Zijn dood laat een enorme leegte achter. Zijn vele decennia van militante inzet en strijd in de internationale arbeidersbeweging vormen een rijke erfenis waarop de internationale vakbonden zeker zullen voortbouwen. Een in memoriam door Peter Rossman.
 

Zuid-Afrika

 door 

Mining, murder, and the machinery of exploitation


Midden januari werd de wereld opgeschrikt door vreselijke beelden uit Stilfontein, een klein mijnstadje in Zuid-Afrika, waar de laatste ‘illegale’ mijnwerkers, die al maanden vastzaten in een verlaten goudmijn, meer dood dan levend naar boven werden gedwongen bij een brutale politieoperatie.
Hierbij een uitgebreide analyse over wat er gebeurde en hoe dit nieuwe bloedbad past in een lange reeks van gewelddadige conflicten in de Zuid-Afrikaanse mijnbouwsector die teruggaan op koloniale machtsstructuren. Ook de huidige overheid, meer dan dertig jaar na het einde van de apartheid, blijft blijkbaar de particuliere zakelijke belangen van grote mijnbedrijven boven het welzijn van arbeidsmigranten stellen.

 

Brazilië

 door 

Chapecó: universiteit van het volk

In Brazilië moet je nogal eens wat soepelheid aan de dag leggen. Agenda’s veranderen dikwijls. Deze keer vanwege het slechte weer. Vandaag zouden we een bijzonder agroforestrybedrijf van een jongere bezoeken, maar daar het een hevige regendag is, vervalt dat de laatste minuut. Al maar goed, want ik heb hier alleen maar sandalen. Wel jammer, want in september 2019 wilden we het bedrijf al gaan bezoeken. Ook toen lukte het niet.

 

Zuid-Afrika

 door 

10 jaar na het Marikana-bloedbad

‘Marikana’ werd wel degelijk een kantelpunt in de nog jonge postapartheidgeschiedenis van Zuid-Afrika. Tien jaar na het vreselijke bloedbad bij de Lonmin-platinamijn in de regio Rustenburg (16 augustus 2012), maakt geweld nog altijd deel uit van het dagelijks leven van heel veel Zuid-Afrikanen. Geweld dat nu niet meer uitgaat van een kleine blanke minderheid die koste wat het kost haar koloniale privileges wil behouden, maar van een nieuwe zwarte elite die er niet in geslaagd is om de zware erfenis van apartheid van zich af te schudden en de rijkdommen eerlijker te verdelen. Zuid-Afrika is sinds ‘Marikana’ een land zoals een ander geworden, het aureool van de ‘regenboognatie’ is voorgoed weg.