De zogenaamde ‘migratiecrisis’ van 2015 stortte Europa in een politieke crisis. De traditionele politieke partijen schoven steeds verder op naar rechts. Het recht op asiel brokkelde stelselmatig af. Tien jaar later maakt Flor Didden, expert migratie bij 11.11.11, de balans op van het Europese migratiebeleid. De verhalen die hij in ‘Bel me als je daar bent’ optekent, zijn ontluisterend.
Naar aanleiding van de officiële terugtrekking van Polen uit het Verdrag van Ottawa, ook bekend als de Anti-Personnel Mine Ban Convention uit 1997, het internationale verdrag dat een verbod instelde op de productie en het gebruik van antipersoonsmijnen, staat Julia Głębocka, mensenrechtenonderzoeker bij Amnesty International Polen, stil bij wat de gevolgen zijn.
Van Derk Boswijk, de Nederlandse staatssecretaris voor Defensie en ook nog christendemocraat (CDA), mag het: de dienstplicht opnieuw invoeren “als het fout gaat”. Dan mogen, nee moeten, mijn kinderen, mijn kleinkinderen “van de kelder naar de zolder”. Schuilen mag niet meer, vechten moet. Tegen wie? “Het gaat al heel erg fout, Derk”, vindt Jeroen Corduwener.
Terwijl Europese politici terecht de ICE-moorden in de VS en Trumps dodelijke migratiebeleid aan de kaak stellen, stemde het Europees Parlement op dinsdag 10 februari in met twee wetten die met een verstrenging van het Europese asiel- en migratiebeleid gevaarlijk dicht bij datzelfde trumpiaanse beleid komen. Gelukkig groeit ook hier het verzet tegen zoveel hypocrisie en kortzichtigheid. We laten hieronder een hele reeks kritische geluiden horen: van Europarlementariërs, mensenrechtenorganisaties, wetenschappers, NGO’s, …
Een rapport van de Verenigde Naties dat op 17 februari werd gepubliceerd, stelt dat migranten in Libië worden geconfronteerd met marteling, verkrachting, dwangarbeid en ontvoering binnen een systeem dat menselijk leed als een bron van inkomsten beschouwt. De titel is dan ook ‘Business as Usual’. Op basis van interviews van OHCHR met bijna honderd migranten concludeert het rapport dat de vastgestelde uitbuiting geen toevallig incident is, maar als een bedrijfsmodel functioneert voor de mensensmokkelaars. Toch blijft de Europese Unie, in nauwe samenwerking met Libië, onderschepte migranten naar Libië terugsturen.
Voor Ali de protagonist in de gelijknamige operavoorstelling werd, was hij slechts één van de vele anonieme figuranten in het Europese ‘grensspektakel’ dat zich sinds een kwarteeuw in onze naam aan de EU-buitengrenzen voltrekt, maar grotendeels aan ons zicht onttrokken blijft.
Ricard Soler Mallol en Ali Abdi Omar richten in hun opera onze blik pijnlijk scherp op de existentiële ervaringen en schijnbaar onoverkomelijke hindernissen die Ali met zoveel van zijn land- en lotgenoten moest ondergaan tijdens zijn lange en gevaarlijke migratietocht op zoek naar veiligheid.
Ik wil graag iets met jullie delen dat van cruciaal belang is en verontrustend onderbelicht blijft. In alle media – of het nu Russische, Oekraïense, Litouwse of westerse zijn – overheerst één oorlogsnarratief: wapens, doden, gewonden en nog veel meer wapens. Wat zelden besproken wordt, is het groeiende aantal Russische mannen dat niet wil vechten in Oekraïne. Dit zijn mensen die zich met extreem persoonlijk risico tegen de oorlog verzetten. Ze riskeren lange gevangenisstraffen, marteling of zelfs executie. Toch wordt hun stem helaas genegeerd, ook in het Westen.
Pushbacks – het ‘terugduwen’ van migranten nadat ze irregulier de grens zijn overgestoken – zijn illegaal volgens internationaal en Europees recht. Toch zijn ze ondertussen gemeengoed geworden in Europese lidstaten. “Pushbacks zijn geen excessen of uitzonderingen, maar een dagelijkse praktijk aan de Europese buitengrenzen”, zegt Flor Didden, migratie-expert bij 11.11.11.
“Het is zo systematisch dat het duidelijk bewust beleid is. Ondanks de enorme bewijslast is zowel in Bulgarije als in Griekenland nog nooit een agent gestraft omdat hij zijn boekje te buiten ging. De facto zijn pushbacks vandaag gewoon het Europese migratiebeleid.”
Het afgelopen jaar werd gekenmerkt door een fors toenemende militarisering. Gewapende conflicten nemen overal ter wereld toe. Het geloof dat alleen nog een militaire strategie met sterk verhoogde defensiebudgetten en bewapening een einde kan maken aan ‘onveiligheid’ wint weer aan aanhang, de oorlogspropaganda doet de rest.
Asielbeleid Nederland / OPINIE
door Marre de Vetten
door Marre de Vetten · Published 26/09/2024 · Last modified 13/10/2025
“Afgelopen weekend heb ik gehuild. Dat zeg ik niet om aandacht te trekken. Of misschien ook wel. Want ik wil je aandacht – dit is echt zo belangrijk”, schrijft Marre de Vetten over de ‘asielcrisis’ die de nieuwe Nederlandse regering onder druk van de PVV, de extreemrechtse partij van Geert Wilders, heeft uitgeroepen om ‘harde’ maatregelen te kunnen nemen tegen asielzoekers. Dat Nederland daarmee fundamentele mensenrechten met de voeten treedt, lijkt de bevolking niet meer te deren. Of toch?
Zaterdagavond 17 februari 2024 kwam het in Den Haag tot hevige rellen bij betogingen van Eritrese jongeren tegen een festival dat georganiseerd was door regeringsgezinde groepen van Eritreeërs. Dit roept veel vragen op.
Het is trouwens helemaal niet de eerste keer dat het in Europa tot gewelddadige confrontaties komt tussen voor- en tegenstanders van het dictatoriale regime in Asmara. Een poging om wat verder te kijken dan de waan van de dag, want er zit duidelijk een patroon achter het geweld: de zogenaamde ‘transnationale repressie’.
door Guli Dolev-Hashiloni & Martin Plaut & EEPA
door Guli Dolev-Hashiloni & Martin Plaut & EEPA · Published 29/02/2024 · Last modified 02/10/2025
Israeli authorities have long turned a blind eye to the threat Eritreans face from their own government, leaving the community desperate to protect itself, writes Guli Dolev-Hashiloni on the alternative Israeli online 972 Magazine.
On Saturday [2 September 2023] there was a full-scale riot in Israel, with groups attacking each other with poles, bricks and anything else they could lay their hands on. The fighting on the streets of Tel Aviv left at least 160 people injured, with eight in a serious condition. Almost 50 police officers were also injured, most suffering from bruises and other injuries caused by stone-throwing.
Riots broke out in The Hague on 17 February 2024. It is the latest in a string of clashes around the world involving pro-democracy and pro-government Eritreans.
Twee jaar na de overval van Rusland op Oekraïne wijst het Duitse Bundeamt für Migration und Flüchtlinge (BAMF) nog steeds gevluchte Russische dienstweigeraars (zowel mannen als vrouwen) af en verplicht ze naar Rusland terug te keren. De Duitse middenveldorganisaties Connection e.V. en Pro Asyl zijn gealarmeerd door de motivering van het BAMF, dat het risico voor de Russische dienstweigeraars negeert om in een oorlog die in strijd is met het volkenrecht, te worden gerekruteerd.
A statement, adopted by the general assembly of the Ukrainian Pacifist Movement on Saturday 24 February 2024.
In de voorbije weken zijn 300.000 mensen in verschillende steden in Duitsland de straat op gegaan om te demonstreren tegen extreemrechtse groepen. Onder meer bondskanselier Olav Scholz (SPD) en ministers Baerbock en Schüle waren aanwezig bij een demonstratie in Potsdam. Burgemeester Schubert had opgeroepen tot die demonstratie nadat bekend werd dat er in zijn stad vorig najaar een extreemrechtse samenkomst had plaats gevonden, waarbij er gesproken was over massadeportaties als de AfD (Alternative für Deutschland) aan de macht zou komen.
De Europese Unie besteedt per jaar ongeveer 10 miljard euro aan maatregelen om migratie tegen te gaan. Ze hebben geen enkel effect: migratie neemt toe, simpel omdat er behoefte is aan goedkope werkkrachten, die gevaarlijk, vuil en ‘dom’ werk doen. Maar de miljarden leiden wel tot gevaarlijker migratieroutes, aantoonbaar meer doden op die routes over de Middellandse Zee, Atlantische Oceaan en de Sahara. Bloedgeld dus, schrijft Jeroen Corduwener.
De vreselijke bootramp van midden juni voor de Griekse kust duwt ons met de neus op de harde feiten: steeds meer migranten komen om tijdens de gevaarlijke overtocht van de Middellandse Zee. Onderzoek van The New York Times bevestigt de vermoedens die eerder al opdoken: door de funeste aanpak van de Griekse kustwacht en de medeplichtigheid van het EU-agentschap Frontex is het dodental nog fors opgelopen. Ondertussen gaan er steeds meer stemmen op om migratie op een veiliger manier mogelijk te maken. Dat zou meteen het ‘verdienmodel’ van mensensmokkelaars de wind uit de zeilen halen.
Nu is ook Nederland ‘gidsland’ de trappers kwijt. Een rechtse Kamermeerderheid (met o.a. extreemrechtse figuren als Geert Wilders (PVV) en Thierry Baudet (FvD) op kop) wil, in navolging van het Verenigd Koninkrijk en Denemarken, een deal sluiten met Rwanda om er asielzoekers naar te deporteren. “Een triest plan dat gedoemd is te mislukken”, stelt de Nederlandse migratiespecialist Jeroen Corduwener.
Het heette snel dat die vluchtelingen uit Oekraïne ‘mensen zoals wij’ zijn en dat het dus veel makkelijker is om hen in België steun en onderdak te geven, speciaal voor hen gebouwde vluchtelingendorpen inbegrepen. Versta: dat zou veel makkelijker verlopen dan met asielzoekers die verder afgelegen oorlogen zijn ontvlucht en die er wat anders, minder hip en vaak ook havelozer uitzien.
De Britse conservatieve regering wilde al langer een afschrikwekkend beleid voeren tegenover de migranten die steeds talrijker met kleine bootjes de gevaarlijke overtocht wagen over het Kanaal vanuit Frankrijk in de hoop op een beter leven in het Verenigd Koninkrijk. De meesten komen uit door oorlog geteisterde gebieden zoals Zuid-Soedan, Eritrea, Afghanistan en Irak.
